دلم برای این صفحه سیاه که شاید برای هیچ کس جز دختر غمگین و افسرده با عشقی بر باد رفته را

تداعی نکند لک زده بود .

نمی دانم چند وقت پیش بود که داشتم فکر می کردم . مرداد آمد و به همین زودی ها هم می رود !

و این یعنی یک سال گذشت . این یعنی سالگرد خاطره . پارک ملت و آب انار و آسمانی که یک روز ابری

بود . آن هم ابر های قشنگ !

یادت بخیر ... اگر چه با من بد کردی . خیلی بد .

این چند وقت کسی اصرار دارد که من تنها امیدش هستم . فکر می کنم بیش از حد غیر قابل باور است

امسال هیچ کس قصد ندارد دست از سر من بردارد .

دکتر موسویان ٬ آفای مزینانی ٬ دکتر هاشمی ٬ آقای فداکار ٬ آقای معینی ٬  خانم مقدم .  از همه بدتر این وجدان لعنتی .

نمی دانم از کجا می دانند که من می توانم ؟!!

فقط خیلی اصرار دارند تا مرا به زور به دانشگاه بفرستند ...

راستش تارگی ها خیلی دلم می گیرد .

هیچ کس آرامم نمی کند . فقط به هر طرف که نگاه می کنم نیش خندی ست و اشکی گوشه چشم !

کتاب هایم تمام حجم تنها پناهگاهم را پر کرده اند .

هر روز تست ٬ درصد ٬ تراز ٬ مشاوره ٬ ساعت مطالعه ٬ باز خواست ٬ تاسف ...

نمی دانم کجا گم شدم . شاید آن شنبه شبی که همه داد می زدند .

و از آن شب از بابا خبری نیست . گاهی دلم هوای آرزوهایم را می کند .

از همان شب مامان حتی یک لحظه هم نخندیده .

دیشب می گفتند شب عید است ... من که یادم نمی آید آخرین بار کی عید شد

دیشب مامان خیلی سعی می کرد که اشکهایش را زود پاک کند ٬ اما من دیدمشان و فقط قلبم تیر

کشید و دلم سوخت . آهم درونم را سوزاند . اما نگذاشتم کس دیگری آن را بشنود  

هنوز یک جمله تمام تنم را می لرزاند : اگر تو نبودی ٬ من رفته بودم !!

نمی خواهم بخاطر من اذیت بشوی . اما نمی دانم خواستن من چقدر به درد می خورد .

نتوانستم بگویم که اگر تو نباشی من دیگر هیچ وقت نمی توانم نفس بکشم ٬ بخندم ٬ آرزو کنم ...

شاید اگر همه چیز تمام شود خیلی بهتر باشد . برای همه . اما می دانم که تحملش من یکی را خرد تر

از اینی که هستم می کند .

نمی توانم باور کنم هنوز کسی هست که کسی را دوست داشته باشد .

روزی ۲ تا پروپرانول !! و اگر فقط یکی را فاکتور بگیری ٬ وسط خیابان از روی دوچرخه می افتی و از شدت

تپش قلب حتی نمی توانی بگویی که حالت خوب نیست .

نمی دانم این پاداش کدام سیاهی زندگی ام است .

دلم هوای روزهایی را کرده که هیچ وقت نیامده اند و خیلی بعید است روزی بیایند !

شما فکر می کنید می شود تراز بالا برود و رتبه پایین بیاید آنقدر که به ۳۰۰ نرسد ؟!

  کاش  بشود . الان اگر مامان بود می گفت چرا که نه . تو هر چه بخواهی می شود .

آقای مزینانی می گفت تو حداکثر ۲ رقمی می شوی !!!!!!!!!!! من منتظرم رتبه تک رقمی بیاوری

خانم مقدم : تو می تونی فاطمه . باور کن می تونی . فقط اگه اینقدر مایوس و نا امید نباشی .

من فقط سعی می کنم دیوانه نشوم .

این روزها هیچ چیز جای خودش نیست . حتی من !

فقط ماگ را پر از قهوه  می کنم و در اتاقم را می بندم و آرام آرام اشک می ریزم و گوش می کنم هر چه

که دلم را آرام و آشفته تر کند . گاهی هم فکر می کنم چقدر روزها بد و شب ها وحشتناک سپری می

شوند . هنور هم نمی دانم قهوه تلخ است یا کام من !

چه بگویم که ناگفتنم بهتر !

 بعد از کنکور اولین جایی که خواهم رفت بیمارستان روانی است . شاید آنجا بشود یک دل سیر گریه کرد

و به هیچ کس توضیح نداد که چه مرگم است ...و بعد از ته دل قهقهه زد و نگفت که دارم به حال آرزوهایم

که خیلی وقت است دارند فراموش می شوند می خندم و به حال زندگی ام تاسف می خورم !

پ.ن :سحر عزیزم اینجا نیست . سفر خوش توت کوچولوی ناز و دوست داشتنی من .

 هر لحظه به یادتم .

 پ.ن : شما هم فهمیدید که چقدر آشفته ام ؟!

پ.ن : این روزها با خدا قهر نیستم اما می دانم هیچ کدام حوصله همدیگر را نداریم .

و این را هم نمی دانم چرا !!!