بازم ۲۸ اردیبهشت ...

امروز تولدمه . 

دارم سعی می کنم خوب باشم

(ممنونم از دوست خوبی که این عکس رو برام فرستاده )

 پ.ن : خیلی دوست داشتم جای به دنیا اومدن . مرده بودم .

خدا ٬ اینم هدیه روز تولدم بود  ؟!  ممنون . شرمندم کردی

فردا ۲۹/۲

تولد  کسی که ... واسه من با ارزش ترینه

تولدت مبارک بهترینم !  

فکر نمی کنی اگه نمی دونستی که من خیلی دوست دارم حالا حالا ها باهام مهربون بودی ؟!

دارم خفه می شم . همه ی خاطره ها یادم می آد . تو . یه لیوان آب پرتقال خنک .

آهنگ میمیرم برات . پیتزا پاشا .  کافی شاپی که حالا جمع کردن . یه سالنامه ی

سیاه که حالا ورقه هاش همشون سیاه شدن . پارک ملت . رزومه . سفر. اشک .

التماس . تباهی ...

می دونم دیگه دیره واسه گفتن .

می دونم دیگه کسی نیست که بشه بهش فکر کرد .

بعضی وقتا تنهایی ناجور به جونم می افته ٬ مثل خوره

کاش می شد همه چی رو عوض کرد . کاش هیچ وقت این جوری نمی شد .

کاش هیچ وقت مرداد نمی یومد ! حالا من باید چی کار کنم ؟

خستم  . خیلی زیاد . تورو خدا اینقدر اذیتم نکن

گله ای نیست . خیلی دوست دارم همیشه اینجا اینقدر ساکت باشه .

د ل م  گ رف ت ه

به اندازه ی تمام واژه هایی که تو این نزدیک به ۲ سال  نوشتم

چرا هیچ کی نیست بگه مردی یا هنوز زنده ای ؟!

شاید رسم این است که مسافرها را با تلخ ترین خاطره ها بدرقه کنیم .

دنیا دور سرم می چرخد ، خیلی تند .   آنقدر که نمی توانم بفهمم در گذشته هستم یا در آینده ...

هیچ فکر کرده ای  چرا دل آدم ها می شکند ؟       مگر مرغ عشق ها دل ندارند ؟

سکوت همه چیز را غرق کرده است .  لبهایم بهم قفل شده اند ،نمی دانم ، شاید هم صدایم را گم کرده ام .

دیشب دوباره خاطرات تو جان گرفتند و همه جا شد چشم های خواستنی و لبخندهای قشنگت ...

جایی نوشته بود : "آهسته آهسته احمق می شوم و این دلپذیر تر از آهسته آهسته هر چیز دیگر شدن است . "

خنده ام گرفت . مدت هاست بلند نخندیده ام . همه با تعجب نگاهم می کنند .

تنها یک واژه پیداست که از ازل تا ابدم ، از قهقهه تا هق هق هایم ، از دیوانگی و شوریدگی تا نهایت پریشانیم در آن جا می گیرد...

                                                  سرگردان

تو از باور من گریزانی ، من اما با نامت عجیب اشتراک دارم .

حرف هایم نیامده بر می گردند . دوروبرم را نگاه می کنم ، بی اندازه خلوت است .

ساعت هاست دلتنگ نمی شوم ، کسی هم نیست که دلتنگ من و حرف های تلخ و باورهای ساده ام باشد .

این شاید تمام معنای رها بودن است

من فراتر از غم شب های بی ستاره ی تو شده ام .

تنها ...

خیلی وقت است که دلم برای همه آرزو های قشنگی دارد .

وبرای تو ...    یک سبد پر از نیاز    تمام حجم بی کسی هایت را نفسی گرم و سرتاسر عشق  

تو که می ری .

 مثل همه .

این دله بی صاحب منم چه باشی چه نباشی تنهاست .

کاش می شد من دل نداشتم ...