من زندگی را با سکوت آموخته ام . بارها سکوتم را شکستم

اما دیگر کسی صدایم را نمی شنود . دیگر کسی نمی خواهد که صدایم را بشنود

دست ها با من غریبه اند ، چشم ها بی اعتنا ، گوش ها روی بر می گردانند

چه کرده ام ؟! جز این بود سرنوشتم که هر شب ببارم ؟ با که بد کردم ؟

چرا آنان که دل می شکنند هیچ گاه نمی بارند ؟

باید زندگی کرد با همین سنگدلان . باید با امید نفس کشید

اما امید به چه روزی ؟ آن روز موعود خواهد آمد ؟

چشمانم از انتظار خسته اند

از باریدن دلگیرند

تا کی باید چشم به راه بود ؟

می گریم ، می شکنم ، می مانم

اما تو را به پاکی صبح قسم با من بمان ، بگذار نفس بکشم ، بگذار بیندیشم که چشمی چشمانم را می بیند

سال هاست که شکسته ام

بارها برگشتم کسی مرا نخواست ، هیچ کس

هیچ دلی با دیدن من شاد نشد و من ماندم

تنهای تنها ...

به امید روزی که چشمان تو باورم کنند

در شب کوچک من افسوس            

باد با برگ درختان میعادی دارد

در شب کوچک من دلهره ویرانیست

                                                       گوش کن وزش ظلمت را می شنوی ؟!

من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

من به نومیدی خود معتادم