تو که رفتی      فکر می کردم  که دیگر هیچ وقت ماه نخواهد تابید ، سحر نخواهد آمد 

 باران زیبا نخواهد بارید ،خواهم مرد

اما باز هم ماه تابید ، سحر آمد ، باران باز هم زیبا بود

                               من ... چه ساده بودم

تنها که شدم      فکر می کردم   آسمان آبی نخواهد ماند 

 شب ، سکوت ، نفرت ماندنی است

آسمان آبی بود ، شب  ساکت آمد و جاری شد اما باز هم رفت

                          من ، چه باور اشتباهی ...

از من بودن خسته ام ...قلمم ساید دیگر ننویسد

باران می بارد،

نردیک آتش می نشینم ، زبانه می کشد ...

باور نمی کنم ، روزهایمان خاکستری شود .

سردی نگاهت به خاطر پاییز است ...هنوز می سوزد ...

امروز نیامدی ، باور نمی کنم  فراموشت شده باشم ...

هنوز می سوزد...

هنوز می سوزد ...

گفتی برو ، من باور نمی کنم که خسته شده ای ...

باور نمی کنم ... هنور می سوزد

باور نمی کنم ...

خاکسترها خاموشند ، تو روزهاست که نیستی ... اما

من هنور باور نکرده ام که من برایت هیچ بودم . 

دل تنگم ،

دل تنگ سکوت گورستان

نوری از دور انگار می درخشد ، چشمانم را می بندم ، می ترسم

سنگ قبر را در آغوش می گیرم ، چه سرمای دلنشینی

دستم را روی حروف غریب حک شده می فشارم ، آ..ر..ا...م..گ..ا....ه

آرامگاه  .  شاید از آن دوستی غریب یا پدری که سال ها پیش از دستش دادم ؟!

اما نه ، این اسم ... این اسم را انگار جایی دیده بودم !

                                                      روی پیشانی ام ، آنروز که آینه را دیدم

صدای قهقه ای می آزاردم .  دور نیست ، می خندم   .

این منم که سکوت را می شکنم .

خدای من ... خدای خوب من ،

بگو چرا ؟

                                    چرا به من نگفته بودی اینقدر تنها خواهم مرد ؟!!