سکوت یلداترین شبها...شب های برهنه...برهنگی باور...باوری تلخ...

تلخی رویا...رویای بودنت...بودنت...بودنت...بودن...ب...و...د..

چه زیبا بودند ، فریادها     

دوستت دارم ، بی تو نخواهم ماند ، با من بمان

چه کوتاه بودند ، رویاها

روزهای عاشقانه ، ریبایی ها

چه غریبه بودند ، باورهای یخی

سیاهی ، نبودن

چه آسوده ، تمام شد

تو ، تو شدی   و   من ، من         من و تو زمانی ما بودیم و بس

                  چه سکوتی میان لحظه هاست !

سرد و ساکت و تنها و آهسته و آسوده و غمگین

                                         خسته ام ...

و چه بی انتهاست سایه ی دلگیر غروب مبهم بودن ... 

خورشید خواهد تابید ،

نسیم باز خواهد گشت ،

سیاهی ماندنی نیست ،

کسی بی هم صدا کنج قفس نخواهد ماند

باورم باور ندارد    می توان جز مرگ چیز دیگری هم طلب کرد ؟

با من بمان . چقدر دور و مبهم   خاطره هایم سردند یا نگاه من ؟

چقدر تنها  ، میان اشک ها ،  آه ها ، سوگند ها     این منم یا سایه ام ؟

آسمان عجیب می بارد ، نقشی بر پنجره نخواهد ماند .  

من و تو باید ببینیم  ، زندگی رسم سفر ، سفر گذشته ی تنهایی است

من و تو باید باور کنیم ، روزگار بی قاصدک ، غربت است

من و تو باید گریه کنیم ، برای دلهای همیشه شکسته 

من و تو باید دعا کنیم ، شبی تا سحر برای آمرزش آرزو ها  

ساکن جزیره ای دور ،هر روز با صدای نسیم ، همسفر قاصدک ها ، می باریدم .

با چشمک ستاره شب بود و ژرفای رویا . با بوسه ی نسیم صبح جاری بود و صدای امید .

چرا ؟ نمی دانم   به عقوبت کدام گناه ؟

محکوم شدم که یادت را تنها در قاب چشمانم به خاطر بسپارم .

باز هم شب بود ، سکوت می بارید ، ستاره نبود ، خاطره ها می گریختند

اما من با یادت ماندم ، در خود گم شدم

یادت انگار با من بود ، در تلاطم دریا ، دیدم

خیالت کاش لحظه ای با چشمانم پر می کشید ...   

پشت در شکستم 

زیر سایه ی نور ماه

بر فراز قله ی سکوت

در پس سپیدی آرزو

پشت پلک های تو  مانده بودم

تصویرم در چشمانت موج می زد

اما ، سرای خاطراتت جایی برای من نداشت