چند سال است نقاب به صورت دارم ؟ چند روز است فراموش کرده ام مهربان باشم؟

چند ساعت است نفس نکشیده ام ؟

شاید مدت هاست گم شده ام   میان واژه ها   دروغ ها   نفرین ها ...

می خواستم گریه کنم  نشد     سالهاست گریه نکرده ام !

کی بود که لبخند از یادم رفت ؟!  من بودم که محبتم را در دستان روزگار جا گذاشتم؟

آخرین بار که منتظر کسی بودم چه روزی بود ؟ میان خاطره ها دنبال ردپایش می گردم    کدام خاطره ها ؟  ...

مدت هاست سلامم بی جواب است       کی بود که فراموش شدم ؟!!

ماندم             ندیدی

خواستم        نماندی

گفتم            نشنیدی

گریستم        خندیدی

گله ای نیست اما

من سزاوار نفرینم که سوختم و به شکستم خندیدی تنها به عقوبت تنهاییت ؟ 

کاش می ماندی و می دیدی ویرانیم را   تنهاییم را

شاید دیگر نفرین نمی کردی زندگی سیاه مرا !

نمی شود ماه را نوازش کرد    اما می توان به تماشایش نشست

نمی شود آسمان شد    اما می توان آسمانی ها را باور کرد

گفتم خواهم رفت و رفتم تا به افق

تنها در هیچستان غرق شدم

خورشید رفت  ...  ماه تابید ...  باز هم نبود

شاید آن شب در کنار خاطره ها بغضم به عرش خدا نرسید

چه طلب خامی ... خدایا !

آسمان دلم غرق باران است

و  هوای دلم آبی  

بس نیست ؟!

دربه دری هایم ، 

شکستم ،

ویرانیم

رسم عجیبی است 

تو آسان گذشتی ، از من و رویایم  

من اما  تا ابد گریستم

تنها و خسته

چرا کسی باور نمی کند ؟

این منم تنهاترین

تنها یک قدم آن طرف تر از نقاب چهره ام   اشک است و آه

خدایا  کاش می شد یک روز صبح فراموش کنم نقابم راروی صورتم بگذارم ! 

اما نه ، من دیگر نمی توانم  ببینم  

که تنها جوابم نگاهی لبریز از نفرت باشد

سالهاست که تبعیدی چشمانم ...

اگر نمی توانی شاه راه باشی      کوره راه باش

همه ی مارا که ناخدا نمی کنند    ملوان هم می توان بود

در این دنیا برای همه کاری است 

                           کارهای بزرگ و کارهای کمی کوچک تر

و آنچه وظیفه ی ماست چندان دور از دسترس نیست

اگر نمی توانی درخت باشی          بوته باش

اگر نمی توانی بوته باشی           علف کوچکی باش

و چشم انداز کنار شاه راهی را شادمانه تر کن  

هرچه هستی باش       اما بهترینش باش

 نگاهم نیست مگر چشمان تو   

رویایم نیست مگر رویای تو

بغضی نیست مگر دوری تو

چه کنم ؟

               دل تنگم  

نه دل تنگ خاطره ها   نه دل تنگ دستان مهربانت

              خسته ام 

نه از تنهایی    نه از دوری تو   نه به خاطر نبودت    

             تنهایم  

نه به حرمت نگاهت    نه به یاد عشقت

                                                      خواهم رفت    

             خسته . تنها . در به در . دل تنگ

نو آرزویی بیش نبودی ...   

مهم نيست چند بهار در کنار هم زندگي کنيم

 يادمان باشد عمرمان کوتاه است

در پايان زندگي خيلي از ما خواهيم گفت  : کاش فقط چند لحظه بيشتر فرصت  داشتيم تا خوب بهم نگاه کنيم

و همه ناگفته هاي مهر اميز يک عمر را در چند ثانیه بگوییم

اي کاش با خاطره ها زندگي نميکرديم!!!!!!!!!

( از دوستی عزیز )

تو به من خندیدي و نمیدانستی...

 من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

                                                         سیب را دزدیدم.

 باغبان از پی من تند دوید

                                                       سیب را دست تو دید

 غضب آلود به من کرد نگاه!!!

سیب دندانزده از دست تو افتاد به خاک.....

                                                            و تو رفتی و هنوز....

 سالهاست که در گوش من آرام آرام....

خش خش گام تو تکرار کنان میدهد آزارم...

 و من اندیشه کنان غرق این پندارم....

                                                     که چرا باغچه ی کوچک ما سیب نداشت

حميد مصدق

خواستم بگویم تمام دنیایم شدی مبادا تنهایم بگذاری

خواستم بگویم قسم به چشمانت تنهایم مبادا تنهاترم کنی

خواستم بگویم با من بمان مبادا نابودم کنی

خواستم بگویم دوستت دارم  اما نتوانستم 

خواستم بگویم بگذار در آغوشت بمیرم اما نتوانستم

خواستم بگویم ....

فکر می کنی دردی را چاره می کند اینکه بدانی چه می خواستم بگویم اما نتواستم ؟؟

فکر می کنی شانه هایم تحمل این همه حسرت را دارد ؟

فکر می کنی چشمی به یاد من تر خواهد شد ؟

فکر می کنی دل من بار دیگر آرزویی خواهد داشت ؟

اصلا هیچ گاه فکر می کنی ؟؟

به من که شکستم ؟ به آرزو هایم که مردند ؟ به غصه هایم که تمام دنیایم شدند ؟ به امیدم که ناامید شد ؟

تو رفتی  ...