شب یلدا مبارک

آن لحظه که انگار تمام لبخند ها به فراموشی سپرده شد .

به یاد آن شب نقره فام    به یاد تمام ستاره هایی که آن شب در آسمان چشمک می زدند

تمام لحظه هایم بعد از تو بارانی است  . آرزو هم درد دلم را سبک نکرد  و من در میان غصه ای از جنس شقایق رندگی را به آرزو می نشینم و تمام حسرتم را به یاد آخرین لحظه ی دیدار به پای انتظاری پوچ می ریزم و هر دم در تب حضور بارانیت در وادی دل می گریم 

تا شاید این بار به ناله خاموشم گوش بسپاری و فقط لحظه ای به تنهاییم گذر کنی ....

"شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه ی گل های نیلوفر صدا کردم"

عشق اشک هایش را پاک کرد و بوسه ای روی گونه اش کاشت

کسی نیندیشید که شاید ماه بگرید . آسمان هر شب او را در آغوش فشرد  اما او در آرزوی رسیدن سوخت  . ماه همان مظهر زیبایی ...

سحر هیچ گاه ماه را ترک نکرد اما هرگز اورا به لبخندی مهمان نکرد

ماه سراسر زندگی را به پایش نهاد  در انتظار  عشق گمشده اش گریست اما باز هم هیچگاه به آغوش  سحر نرسید

بی وفایی از سنگدلی ماه است یا بی پروایی سحر ؟

کدام عاشق ترند ؟  سحر که مظنون به شب نگریست یا ماه که در آرزوی سحر سوخت ؟

حکایت ماه و سحر همچنان جاریست اما باز هم کسی ندید ماه عاشقانه سحر را منتظر است!

                       با یک حرکت دست

                                         با یک ضربه ی زخمه

 در رگ ها می دود و در جان ریشه می زند

ولی اگر از موسیقی دلنواز آن لذت نبری

                                    یا خارج بزنی 

    در یک لحظه

        با یک حرکت اشتباه

                            ریتم را از دست می دهی !

اگر از زندگی دوگانه لذت نمی بری

سنگین تری که تنها بنوازی

آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست

...

ستاره به چه امیدی چشمک می زند ؟ ماه به چه عشقی می تابد ؟ از پس تلخ ترین سایه چگونه آرزو جاریست؟

کاش می شد یک شب  شب یودن را تجربه کرد و آموخت سیاهی را

یک شب ستاره بودن را به تماشا نشست و باور کرد که هنوز همه سنگ نیستند

براستی باران از کجا باریدن گرفت؟ این همان بغض دخترک نبود که روزها به امید باریدن شب شد ؟

روشنایی آنجاست و من دیدم تاریک ترین نور را 

چه تلخ است زندگی را در پس پرده ی اشک دیدن 

اشکی که به ازای هر روز در کنارت باشد  اما هیچ گاه جاری نشود

زندگی در تنگنای دلگیری هایی که هر دم بر روی شن های ساحل حک می شوند

چرا باید نفس کشید ؟

غروب خاطرات را نظاره کردن چه دلنشین است و بی هدف قدم زدن در کوچه باغ های رویا

از نگاهی که سنگینی اش می شکند ت باید گریخت اما به کجا ؟

باید رفت به دنیای چشمانی که از تو خواست بر سر راهش نباشی

به ژرفای حرف هایی که  لبخندی را منتظر بود

و تو آنقدر در سردی افکارت غوطه ور بودی که هیچ ندیدی

ولی انگار این سردی افکار من نیست      سرزمین یخی باورهاست

و ما باورهای یخی مان را مقدس می انگاریم.

نیشخندی زدی و رفتی در تاریک ترین شب تا حتی قاصدک نشانی از تو نداند

شکستم هیچ کس به حرمت شکستم نگریست

تو فهمیدی ؟

نه باز هم این من بودم که تنها ماندم 

این من بودم که شکستم

این من بودم که فراموش شدم

درد تازه ای نیست ...

آرزوها همه سوختند و من هم

تو بمان  همان گونه که آن شب نگاه محتاجم را نشناختی

خسته ام و درمانده ...

گرمای دست هیچ کس در وجود سردم رخنه نخواهد کرد

نگاه نافذ هیچ چشمی راز دلم را نخواهد خواند

این منم    تنها ترین قاصد شب ...

هیچ کس نخواست لحظه ای سرم را روی زانویش بگذارد

هیچ کس نخواست اشک هایم را پاک کند

هیچ کس نخواست در تنهاییم شریک شود

تنها گله ای ندارد . تنها گریستن را  زندگی برایم خواست  گله ای نیست

سرنوشت را نمی توان از سر نوشت  

دو روز مانده به پايان جهان تازه فهميد که هيچ زندگي نکرده است تقويمش پر شده بود و تنها دو روز تنها دو روز خط نخورده باقي بود. پريشان شد و آشفته و عصباني نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد.

 داد زد و بد وبيراه گفت ،خدا سکوت کرد جيغ کشيد و جار و جنجال راه انداخت خدا سکوت کرد آسمان و زمين را به هم ريخت خدا سکوت کرد به پر و پاي فرشته ها و انسان پيچيد خدا سکوت کرد کفر گفت و سجاده دور انداخت خدا سکوت کرد دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد خدا سکوتش را شکست و گفت : عزيزم اما يک روز ديگر هم رفت تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي تنها يک روز ديگر باقي است بيا و لااقل اين يک روز را زندگي کن لا به لاي هق هقش گفت : اما با يک روز ؟ با يک روز چه کار مي توان کرد؟

خدا گفت : آن کس که لذت يک روز زيستن را تجربه کند ، گويي که هزار سال زيسته است و آنکه امروزش را در نمي يابد ، هزار سال هم به کارش نمي آيد و آنگاه سهم يک روز زندگي را در دستانش ريخت و گفت حالا برو و زندگي کن او مات و مبهوت به زندگي نگاه کرد که در گوي دستانش مي درخشيد اما مي ترسيد حرکت کند ، مي ترسيد راه برود ، مي ترسيد زندگي از لاي انگشتانش بريزد قدري ايستاد بعد با خودش گفت : وقتي فردايي ندارم ، نگه داشتن اين يک روز چه فايده ايي دارد بگذار اين مشت زندگي را مصرف کنم آن وقت شروع به دويدن کرد زندگي را به سر و رويش پاشيد زندگي را نوشيد و زندگي را بوييد و چنان به وجد آمد که ديد مي تواند تا ته دنيا بدود مي تواند بال بزند مي تواند او درآن يک روز آسمان خراشي بنا نکرد ، زميني را مالک نشد ، مقامي را به دست نياورد اما اما درهمان يک روز دست بر پوست درخت کشيد ، روي چمن خوابيد کفش دوزکي را تماشا کرد ، سرش را بالا گرفت و ابرها را ديد و به آنها که او را نمي شناختند سلام کرد و براي آنها که او را دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد او در همان يک روز آشتي کرد و خنديد سبک شد لذت برد و سرشار شد و بخشيد و عاشق شد و عبور کرد و تمام شد او در همان يک روز زندگي کرد اما فرشته ها در تقويم خدا نوشتند امروز او در گذشت ، کسي که هزار سال زيسته بود

اشک هایم آبی اند

از بس به آسمان نگریسته ام

و گریسته ام

اشکهایم زردند

از بس خواب سنبله های زرین را دیده

و گریسته ام

بگذار فرماندهان به جنگ بروند

و عاشقان به جنگل ها

اما من

به دنبال یک تسبیح

و یک صندلی کهنه خواهم گشت

که چونان پیشتر ها

دربان دروازهء اندوه خود باشم .....